Terwijl de economische crisis zich voltrekt, heb ik in de tussentijd even heel kort getracht naar de crisisleefregels van onze moralistische regering te leven:
– Niet te veel zout
– Geen harde muziek
– Geen suiker
– Geen zoetstoffen
– Geen thee
– Geen sex 😉
– Geen geld
– Geen kachel aan
– Geen mayonaise
– Geen voedsel weggooien
– Geen vroegtijdige uittreding
– Geen huizen kraken
– Geen porno
– Geen alcohol
– Niet naar de kroeg
– Geen tabak
– Geen cannabis
– Geen koffie
– Niet naar de coffeeshop
– Geen andere drugs
– Niet lenen
– Niet vreemdgaan
– Niet de belasting ontduiken
– Geen viagra
– Geen slechte televisie kijken
– Geen vet
– Geen verkeersovertreding
– Geen happy hours
– Niet roken op een terras
– Niet barbecuen
– Geen geluidsoverlast
– Niet poepen op de stoep
– Niet plassen tegen de kerk

Zomaar een rijtje leefregels van ons moralistische kabinet. Overigens bezondig ik mij in mijn privéleven noch in het openbaar aan al deze zaken, maar slechts aan 16 van de bovengenoemde 32 zonden. U mag zelf uitmaken, waaraan ik mij dan zo wel mag bezondigen.
Maar nu ik mij een paar uren getracht heb mij precies aan de voorschriften van de overheid heb gehouden, moet ik u zeggen, dat het mij flink is tegengevallen. Ik voel mij als een monnik in de Vastenmaand. En als ik al deze eisen van de regering blijf inwilligen, dan kan ik mij maar beter ook meteen melden bij een klooster.
De regering kan dan wel willen dat wij doorwerken tot ons 67-ste, en langer gezond blijven, maar ik wil helemaal geen seniele, afgetakelde en meelijkwekkende bejaarde van 112 jaar oud worden: ”Die flinke man daar, opa, is jouw achter-achterkleinzoon.”
Donder op met al die betutteling en laat mij van mijn korte leven genieten! Het gaat uiteindelijk niet om de lengte van het leven, maar vooral om de inhoud.
Ik zondig weer verder. Ik zit weer aan een koffie met twee zoetjes, en ik steek daarbij een lekker verboden sigaartje op. Hmmm, pffffff, …. Heerlijk!