De Buitenparlementaire Oppositie

Is het strafbaar om veel van de Islam te weten?
Ben je verdacht als je veel van de Islam weet en mensen daarover vertelt?
En ben je verdacht als je loopt te schelden op het Westen en de Verenigde Staten?

Ja.

Althans, dat ervoer Mo879 oftewel Rifo79. “Mo879”, zoals hij zich noemt, is in het dagelijks leven onderhoudsmonteur van liften en gebruikte de nickname “Rifo79” op internet. Veel mensen gebruiken zo’n schuilnaam. Dat is ook niet strafbaar. Een beetje anoniem kankeren kan ook geen kwaad. Het hoeft niet alleen maar love, peace en hapiness te zijn. “Mo879” begaf zich in maart 2004 onder de nickname Rifo79 op de forums van Marokko.nl. Hij had een ‘meisje’ ontmoet en wilde met haar een beetje msn-en, chatten, discussiëren en in de anonimiteit aftasten. Niets mis mee. Hij is nu met het meisje verloofd. Naast de fora over Marokko en Yasmina, bekeek hij ook zo nu en dan fora over actualiteit en islam.
Mo879: “Ik voel me wel moslim, maar doe er weinig mee. Het is een paar jaar geleden dat ik in de moskee ben geweest. Ik schaam me daar wel een beetje voor.” Tijdens de discussie op marokko.nl laat Rifo79 soms zien dat hij zich wel verdiept heeft in de Islam. In één van de discussies met ‘Arabchristen’ beredeneert
Rifo79 zeer uitgebreid dat de kruisiging van Jezus niet waar is. Een theologische discussie waarvan hij nu spijt heeft, omdat hij denkt dat hij mede door zijn kennis van de Islam in de verdachtenbank terecht is gekomen.
“Vier dagen na de moord op Theo van Gogh staan er plots dertien mensen van politie en justitie om 1.00 uur ’s nachts in het huis van mijn ouders waar ik woon,” zegt Mo879. Hij wordt ervan beschuldigd dat vanaf zijn ip-adres e-mails zijn verstuurd door Mohammed B. Na het verhoor in zijn huis krijgt hij een verklaring op een kladblok te lezen en moet die ondertekenen. Zijn computer,
twee mobiele telefoons, een agenda, cd’s met games en lege cd’s worden
in beslag genomen.
Even is ‘ Rifo79’ een nationale bekendheid als het Radio 1-Journaal op 16 november
2004 meldt dat Rifo79 de nickname is van Mohammed B. die Theo van Gogh vermoordde. Het Radio 1-Journaal zegt zich te baseren op het politiedossier.
Het Parool schrijft dezelfde dag dat Rifo79 266 berichten heeft achtergelaten op marokko.nl. “Op 2 november nam hij om 00.27 uur nog deel aan een discussie over joden… Ruim acht uur later zou hij in de Linnaeusstraat Van Gogh vermoorden,” wisten de wakkere journalisten van het Parool te melden.
Eerder zei hij volgens het Parool op het forum over westerse militairen in Irak: “Ik hoop echt dat ze stuk voor stuk als gebraden varkentjes terugkomen. Zonder hun rotkoppen natuurlijk.”
Mo879 een half jaar later: “Ik ben boos en kwaad op de Verenigde Staten. Hoeveel burgerslachtoffers zijn er niet in Afghanistan en Irak gevallen? Ik vind het terecht dat je jezelf verdedigt en kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet meer te houden zijn.”Drie weken na de inval van de politie moet hij op bureau
Meer en Vaart verschijnen. Twee rechercheurs laten hem de uitdraai zien van alles dat hij heeft geschreven op marokko.nl, maar niet de e-mails die afkomstig
zouden zijn van zijn ip-adres. Als hij daarnaar vraagt krijgt hij geen antwoord.
Hij moet alleen bevestigen dat de uitgedraaide berichten van hem zijn.
Mo879 voelt zich verraden door Marokko.nl. In de anonimiteit heeft hij misschien
harde dingen gezegd, maar dat hij Mohammed B. zou zijn? Hij heeft zijn spullen nog steeds niet terug als we met hem spreken in juli 2005. Er is ook geen klacht tegen hem ingediend. ‘Elke keer denk ik dat ik de spullen vandaag terugkrijg, maar nee.”

Bron: http://www.burojansen.nl/

ALS JE SOLLICITEERT NAAR EEN ZOGENAAMDE ‘vertrouwensfunctie’, mag de politie, de marechaussee of de AIVD je doopcel lichten.

Screenen heet dat in de volksmond.

Vertrouwensfuncties zijn baantjes waarbij je de staat schade zou kunnen berokkenen. Bijvoorbeeld door geheimen te verklappen, of je baan te misbruiken.
Piloten worden bijvoorbeeld gescreend. Niemand wil natuurlijk dat een piloot zijn vliegtuig in de Rembrandtoren parkeert. Vertrouwensfuncties zijn dan ook te vinden bij de overheid, het leger, de politie, de luchtvaart en sommige belangrijke bedrijfstakken, zoals energiebedrijven. Als je wordt gescreend gaat de politie of de AIVD na of je een strafblad hebt, of je wel eens op een andere manier met de politie in aanraking bent gekomen, of je ‘foute’ vrienden hebt, of dat je misschien gechanteerd kunt worden omdat je bijvoorbeeld gokschulden hebt.
Sommige werkgevers laten hun personeel ook door privé-detectives screenen. Zij kunnen dan eisen dat je inzicht geeft in je bankrekeningen, schulden, hypotheken en andere persoonlijke gegevens.
Sinds 11 september 2001 is het aantal vertrouwensfuncties drastisch gestegen, van 57.000 in 2000 tot 74.000 in 2004. Het aantal screenings dat in 2004 werd uitgevoerd was 44.500. Op zichzelf is het niet gek dat de overheid bij bepaalde functies wil weten of iemand wel te vertrouwen is. Maar de grote vraag is of de veiligheidsonderzoeken wel goed worden uitgevoerd en of niet te veel functies als ‘vertrouwelijk’ worden gezien.

Neem Petra. Zij werkt op het postsorteerbedrijf op Schiphol. Ze wordt plotseling ontslagen nadat ze is gescreend door de Marechaussee. Of neem Evelien. Ze begeleidt passagiers op de luchthaven en heeft een pasje waarmee ze overal op Schiphol kan komen. Ook zij wordt plotseling ontslagen, nadat ze al drie maanden tot volle tevredenheid van haar werkgever op Schiphol werkt. Ze mocht van de marechaussee zelfs al aan de slag voordat de screening klaar was. Evelien is blond en kreeg nauwelijks lastige vragen toen ze haar pasje bij de marechaussee kwam ophalen. Veel collega’s met een buitenlands uiterlijk werden wel stevig aan de tand gevoeld.
Evelien en Petra vinden het werk leuk. Maar blijkbaar ziet de overheid ze plotseling als potentiële terroristen. Zijn ze dat ook? Misschien zijn het niet doorsnee vrouwen. Allebei zijn ze actief in actiegroepen ter ondersteuning van politieke gevangenen in Spanje, vluchtelingen, kraken en antiracisme. Zijn zij dan een potentieel gevaar voor de samenleving? Zij willen gewoon een leuke baan.
Na hun ontslag zijn beide vrouwen in beroep gegaan tegen de uitkomst van het veiligheidsonderzoek. Bij een beroep moet je voorkomen in Den Haag voor een groep ‘wijze’ mannen, die wat vragen stellen en jij mag je verhaal houden. Vervolgens moet je buiten wachten omdat de heren nog een geheim rapport van de AIVD over jou gaan bespreken, waar je niet bij mag zijn. Alles blijft geheim. Dan wordt er besloten of je beroep gegrond is of niet.

Drie keer raden wat de uitkomst is?

Stel, je loopt op een koude winterochtend naar de giromaat om wat geld te pinnen, en je rekening blijkt geblokkeerd te zijn.

Is je loon niet overgemaakt?
Is er wat mis met je pinpas?
Nee.

Na tal van telefoontjes met de bank, komt uiteindelijk het hoge woord eruit: je bankrekening is geblokkeerd op bevel van de Verenigde Naties of de Europese Unie. Waarom? Je wordt ervan verdacht terroristen met geld te ondersteunen.
Dat moet een foutje zijn, denk je. Misschien heeft iemand een rekeningnummer per ongeluk verwisseld, of is er een naam verkeerd gespeld. Na nog meer telefoontjes krijg je echter te horen dat het geen vergissing is. Je wordt er inderdaad van verdacht terroristen met geld te ondersteunen. Hoe komen de autoriteiten daar bij? Informatie van inlichtingendiensten. Kun je die informatie inzien om te kijken hoe ze aan die beschuldiging zijn gekomen? Nee. Informatie van inlichtingendiensten is geheim.
Dan maar naar de rechter, denk je. Als je ervan wordt beschuldigd terroristen te ondersteunen, zou een onafhankelijke rechter toch moeten kunnen bepalen of die beschuldiging terecht is.
Dat is immers ook zo als je ervan wordt verdacht iets te hebben gestolen. Maar als het om terrorisme gaat, blijken die spelregels plotseling niet meer te gelden. Het is niet mogelijk de hulp van een onafhankelijke rechter in te roepen.
Je bankrekening blijft geblokkeerd en je moet maar zien hoe je verder aan je geld komt.
Wie bepaalt eigenlijk of je op zo’n terreurlijst van de Verenigde Naties of de Europese Unie komt? Dat zijn de regeringen, op basis
van informatie van geheime diensten. De meeste geheime informatie is afkomstig van de Amerikanen.

Maken inlichtingendiensten dan geen fouten?
Moet een onafhankelijk rechter dat niet kunnen controleren?
Nee, vindt minister Donner van Justitie.

De terreurlijsten worden ‘heel zorgvuldig’ samengesteld. Dat moeten wij maar geloven. De Nederlandse stichting Al Aqsa, een fonds dat geld inzamelt voor Palestijnen, heeft de wrange vruchten van deze aanpak al mogen proeven. Op basis van geheim inlichtingenmateriaal
werd de tegoeden van de stichting bevroren.
Minister Donner wil zelfs een stap verder gaan. Organisaties die op de terreurlijst staan, worden in Nederland verboden. Ook daar mag geen rechter over oordelen. Minister Donner vindt ook hier dat we hem maar moeten vertrouwen. Het geld van mensen blokkeren en hun organisaties verbieden zonder dat er een rechter aan te pas komt lijkt meer iets van een dictatuur te zijn.

Toch gebeurt het in Nederland. In de strijd tegen terrorisme gelden de normale spelregels van een rechtsstaat blijkbaar niet meer.