De Buitenparlementaire Oppositie

ter·ro·ris·me (het ontwrichten van een samenleving door daden van terreur, met een politiek oogmerk)

Er is een aantal mensen op basis van informatie van de AIVD gearresteerd en zonder proces weer vrijgelaten. Twee mensen van wie gezegd werd dat ze een aanslag voorbereidde tijdens de vierdaagse van Nijmegen en een aantal mensen dat een video maakte in Den Haag van verdachte locaties.
In een aantal processen zijn verdachten
uiteindelijk vrijgesproken omdat er onvoldoende bewijs was volgens de rechtbank.

De bestrijding van terrorisme en radicalisering ligt voor het gro otste deel in handen van de Algemene Inlichtingen-en Veiligheidsdienst (aivd). Die dienst mag veel, zo niet alles om terrorisme te voorkomen, maar controle op de betrouwbaarheid van de informatie en de werkwijze is er bijna niet.
De aivd is een relatief kleine dienst. Van de duizend mensen (ter vergelijking: politiekorps Groningen heeft 1600 mensen en Amsterdam 5500 mensen) voert het gros ondersteunende taken uit en is slechts een klein deel echt ‘geheim agent’. Sinds 11 september is de aivd bijna wel volledig op Islamitisch terrorisme gericht.
De aivd probeert terrorisme te voorkomen. In feite probeert de aivd te voorspellen wat er zou kunnen gaan gebeuren. Dat is wezenlijk anders dan wat de politie doet. Die moet achteraf bewijzen dat iemand iets heeft gedaan. De aivd kan informatie aan de politie geven, die leidt tot een arrestatie, maar waarvan niet altijd overtuigend vast staat dat iemand een aanslag wil gaan plegen. Dat verschil in werkwijze levert ook problemen op. Zo zag de aivd Mohammed B. als een randfiguur
van de Hofstadgroep en volgens de politie was dezelfde Mohammed B. de spil van het netwerk.

Het Centrum Islamitisch Terrorisme (cit) is verreweg de grootste en belangrijkste dienst van de aivd. In de praktijk is die afdeling weer opgedeeld in allerlei teams. Een dergelijk team richt zich op een bepaalde groep waarvan men vermoedt dat ze de kant van terrorisme op gaat. Er wordt van alles ingezet om informatie over mensen van zo’n groep te verzamelen.
Er wordt veel afgeluisterd, er worden informanten geworven, infiltranten ingezet en, zo bleek ook uit de dossiers
van de Hofstadgroep, hele woningen worden geprepareerd
om verdachten zoveel mogelijk af te kunnen luisteren.
Alle informatie die de aivd binnenkrijgt moet natuurlijk geanalyseerd en geïnterpreteerd worden. Gekeken wordt wat bepaalde omstandigheden betekenen, wat een bepaalde combinatie van feiten kan inhouden en wat er bedoeld wordt in de gesprekken die afgeluisterd zijn. Tegenwoordig wordt al heel snel informatie van politie, immigratiedienst en anderen
verwerkt in de Contra-Terrorisme infobox ct-infobox. De ct-infobox is een samenwerkingsverband dat onder de aivd valt. Dit samenwerkingsverband bestaat uit – naast de aivd – de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (mivd), het Korps Landelijke Politiediensten (klpd), de Immigratie-
en Naturalisatiedienst (ind) en het Openbaar Ministerie (om). Onderleiding van de aivd wordt daar besloten welke maatregelen tegen welke mensen genomen worden.
Inlichtingendiensten verzamelen niet alleen informatie, ze voeren ook operaties uit.
Een aantal verdachten van de Hofstadgroep en hun advocaten
suggereren dat ene Saleh B. infiltrant zou zijn van de aivd en granaten zou hebben verkocht aan Jason W. Deze Saleh B. is ook bij eerdere terrorismezaken betrokken maar is als enige de dans steeds ontsprongen. In hetzelfde Hofstadonderzoek
was door de Volkskrant al onthuld dat Jason W. en Ismael A. door een aivd-medewerker in een woning in den Haag waren gelokt. De woning was voorzien van afluisterapparatuur,
zodat de aivd alle gesprekken kon volgen.
In het verleden heeft de aivd ook al vergaande operaties uitgevoerd. In de periode dat de communisten staatsvijand nummer één waren werd van alles uit de kast getrokken om de partij te destabiliseren. Zo schreef de aivd nepbrieven aan leden waarin de suggestie van een oppositie binnen de partij werd gewekt, er werd een concurrerende partij opgericht en ook binnen Maoïstische splinterpartijen deed men hetzelfde. Een links-radicale groep uit de zeventiger jaren (Rode Jeugd) bleek achteraf voor het grootste deel uit infiltranten te bestaan.
De aivd krijgt met de bestrijding van terrorisme meer geld en meer mensen. De controle wordt ondertussen niet verbeterd.
Een kleine groep parlementariërs wordt in het geheim op de hoogte gehouden. Slechts het jaarverslag wordt openbaar besproken, maar daar staat niet veel bijzonders in.

Wie wat bewaart, heeft…
10de gebod: “Ga na welke gegevens over gebruikers momenteel in het kader van de bedrijfsvoering
van de bibliotheek worden bewaard en hoe lang. Beperk het bewaren van gegevens tot hetgeen echt
nodig is voor de bedrijfsvoering en voor de dienstverlening. Zorg hierbij dat dit geschiedt in
overeenstemming met de Wet Bescherming Persoonsgegevens (wpb).”

Het bovenstaande tiende gebod klinkt als een interne nota van een geheime organisatie, het is alsof de organisatie iets wil toedekken, verbergen. Het tiende gebod komt echter uit de publicatie ‘Aanwijzingen voor bibliothecarissen bij de omgang met Justitie inzake verzoeken om gegevens te verstrekken
over gebruikers van de bibliotheek.’
fobid, de Federatie van Organisaties in het Bibliotheek- Informatie-
en Documentatiewezen, heeft tien geboden opgesteld
voor bibliotheken hoe om te gaan met de informatie die zij van hun klanten krijgen en die zij onder bepaalde omstandigheden
moeten afstaan aan politie en justitie. De wet die dit bepaald heet de Wet Bevoegdheden Vorderen Gegevens en is in juli 2005 aangenomen. Deze wet maakt het mogelijk voor politie en justitie om zogenaamde ‘identificerende gegevens’ te vorderen van instellingen en bedrijven.
De informatie die de bibliotheken in hun bezit hebben en die door politie en justitie opgevraagd kunnen worden zijn de woon- en verblijfplaats van de leden, welke boeken, cd’s, dvd’s zij geleend hebben en welke zoektermen zij hebben ingezien
in het bibliotheek zoeksysteem.
Deze informatie verzamelen de bibliotheken om haar leden beter van dienst te kunnen zijn. Leen je wel eens het boek ‘Jihad’
van Ahmed Rashid, of de cd ‘Holy Terror’ van de Last Poets of de game ‘War of the Century’ dan staat dat in het archief van de bibliotheek. Deze gegevens worden bewaard omdat bibliotheken willen weten of het boek ‘Jihad’ van Rashid
populair is of niet. Als het 365 dagen van het jaar is uitgeleend,
schaft de bibliotheek een extra exemplaar aan om andere leden ook van dienst te zijn. Zo ook met alle cd’s van de Last Poets. Zijn die altijd uitgeleend, dan wordt de nieuwste
cd van de groep ook meteen besteld. Als kennis centrum probeert de bibliotheek iedereen bij te staan in zijn zoektocht naar informatie en kennis. Een verrijking voor iedereen.
De nieuwe wet, Wet Bevoegdheden Vorderen Gegevens, maakt het mogelijk dat een rechercheur bij een bibliotheek kan opvragen wie bijvoorbeeld boeken over Hitler heeft geleend,
of boeken over Osama Bin Laden of de Moslim Broeders. De informatie van een lener kan door politie en justitie
al worden opgevraagd als er geen concrete verdenking is. Senatoren Jurgens (PvdA) en Beeten (CDA) moeten in het blad voor bibliothecarissen IP toegeven dat het begrip ‘verdenking’
wordt opgerekt.
Al voor de invoering van de wet klommen de bibliotheken in de pen om hun bezwaren op te schrijven. “Er zijn weinig instellingen in democratische samenlevingen waarin het burgerlijk
karakter van die samenlevingen zo duidelijk tot uitdrukking
komt als de Openbare Bibliotheek,” schrijven ze. “De Openbare Bibliotheek is van en voor de burgers en stelt hen belangeloos in staat, binnen de grenzen van de wet, informatie
te verwerven en te gebruiken en zich een oordeel te vormen over de wereld om hen heen.” En de bibliotheken
constateren dat: “het wetsontwerp diep ingrijpt in de verhouding tussen de staat en haar onderdanen. Zelfs in de Openbare Bibliotheek is de burger bij aanvaarding van dit wetsontwerp niet meer veilig voor de ongevraagde en ongezochte
bemoeienis van de staat. Dat druist in tegen de doelstelling
van bibliotheken om gebruikers onbelemmerde toegang
tot informatiebronnen te verschaffen, met waarborging van hun persoonlijke levenssfeer.”

Bron: http://www.burojansen.nl/

‘Ik ben geen marxist’, verklaarde Karl Marx ooit. Maar pas met het einde van het communisme is Marx bevrijd van de loden last van het marxisme, die zijn zelfbenoemde volgelingen in de loop van de afgelopen eeuw op zijn schouders hadden gestapeld en die hem meer en meer aan het oog onttrok. De oorspronkelijke Marx wordt zichtbaar in deze bloemlezing waarin enkele van zijn belangrijkste teksten, gedeeltelijk in nieuwe vertaling, bijeen zijn gebracht. Daarnaast blijken de inzichten die hij biedt over de verbanden tussen politiek en geweld enerzijds en markt en economie anderzijds, allerminst gedateerd te zijn, en is zijn perspectief op de wereldmarkt en op wat tegenwoordig mondialisering heet even profetisch als actueel,.

Auteur: Karl Marx & Tromp, K.
Paperback
285 pagina’s | Bert Bakker | augustus 2006

Vier keer hebben leden van de RAF op Nederlandse bodem vuurgevechten geleverd met de politie. Het kostte drie Nederlanders het leven. De schietpartijen waren ‘ongelukjes’. De RAF is nooit van plan geweest in Nederland aanslagen te plegen of banken te overvallen.

Voor de Rote Armee Fraktion was Nederland vooral een Rückzugsgebiet, een toevluchtsoord. Hetzelfde gold bijvoorbeeld voor Frankrijk, waar Andreas Baader onderdook nadat hij in mei 1970 door Ulrike Meinhof uit de gevangenis was bevrijd. De RAF besloot in Nederland en Frankrijk geen gewelddadige activiteiten te ontplooien in de hoop dat ze daar door de politie met rust zou worden gelaten. RAF-leden huurden in Nederland onopvallende appartementen, zogeheten konspirative Wohnungen, waar ze zich regelmatig schuilhielden en nieuwe acties beraamden.

Al vóór de RAF was opgericht kwamen linkse extremisten graag naar Amsterdam, vooral om drugs te gebruiken en te kopen. Bernward Vesper, echtgenoot van RAF-oprichtster Gudrun Ensslin en vader van haar kind, schrijft daarover in zijn onvoltooide, postuum verschenen autobiografische essay ‘Die Reise’. Ook Peter-Jürgen Boock van de tweede generatie van de RAF vertelt in de boeken die hij in de jaren negentig schreef over zijn vroege bezoeken aan Amsterdam en andere Nederlandse steden. Daar deed hij de drugsverslaving op die later enkele RAF-leden fataal zou worden. (lees verder…)

Is het strafbaar om veel van de Islam te weten?
Ben je verdacht als je veel van de Islam weet en mensen daarover vertelt?
En ben je verdacht als je loopt te schelden op het Westen en de Verenigde Staten?

Ja.

Althans, dat ervoer Mo879 oftewel Rifo79. “Mo879”, zoals hij zich noemt, is in het dagelijks leven onderhoudsmonteur van liften en gebruikte de nickname “Rifo79” op internet. Veel mensen gebruiken zo’n schuilnaam. Dat is ook niet strafbaar. Een beetje anoniem kankeren kan ook geen kwaad. Het hoeft niet alleen maar love, peace en hapiness te zijn. “Mo879” begaf zich in maart 2004 onder de nickname Rifo79 op de forums van Marokko.nl. Hij had een ‘meisje’ ontmoet en wilde met haar een beetje msn-en, chatten, discussiëren en in de anonimiteit aftasten. Niets mis mee. Hij is nu met het meisje verloofd. Naast de fora over Marokko en Yasmina, bekeek hij ook zo nu en dan fora over actualiteit en islam.
Mo879: “Ik voel me wel moslim, maar doe er weinig mee. Het is een paar jaar geleden dat ik in de moskee ben geweest. Ik schaam me daar wel een beetje voor.” Tijdens de discussie op marokko.nl laat Rifo79 soms zien dat hij zich wel verdiept heeft in de Islam. In één van de discussies met ‘Arabchristen’ beredeneert
Rifo79 zeer uitgebreid dat de kruisiging van Jezus niet waar is. Een theologische discussie waarvan hij nu spijt heeft, omdat hij denkt dat hij mede door zijn kennis van de Islam in de verdachtenbank terecht is gekomen.
“Vier dagen na de moord op Theo van Gogh staan er plots dertien mensen van politie en justitie om 1.00 uur ’s nachts in het huis van mijn ouders waar ik woon,” zegt Mo879. Hij wordt ervan beschuldigd dat vanaf zijn ip-adres e-mails zijn verstuurd door Mohammed B. Na het verhoor in zijn huis krijgt hij een verklaring op een kladblok te lezen en moet die ondertekenen. Zijn computer,
twee mobiele telefoons, een agenda, cd’s met games en lege cd’s worden
in beslag genomen.
Even is ‘ Rifo79’ een nationale bekendheid als het Radio 1-Journaal op 16 november
2004 meldt dat Rifo79 de nickname is van Mohammed B. die Theo van Gogh vermoordde. Het Radio 1-Journaal zegt zich te baseren op het politiedossier.
Het Parool schrijft dezelfde dag dat Rifo79 266 berichten heeft achtergelaten op marokko.nl. “Op 2 november nam hij om 00.27 uur nog deel aan een discussie over joden… Ruim acht uur later zou hij in de Linnaeusstraat Van Gogh vermoorden,” wisten de wakkere journalisten van het Parool te melden.
Eerder zei hij volgens het Parool op het forum over westerse militairen in Irak: “Ik hoop echt dat ze stuk voor stuk als gebraden varkentjes terugkomen. Zonder hun rotkoppen natuurlijk.”
Mo879 een half jaar later: “Ik ben boos en kwaad op de Verenigde Staten. Hoeveel burgerslachtoffers zijn er niet in Afghanistan en Irak gevallen? Ik vind het terecht dat je jezelf verdedigt en kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet meer te houden zijn.”Drie weken na de inval van de politie moet hij op bureau
Meer en Vaart verschijnen. Twee rechercheurs laten hem de uitdraai zien van alles dat hij heeft geschreven op marokko.nl, maar niet de e-mails die afkomstig
zouden zijn van zijn ip-adres. Als hij daarnaar vraagt krijgt hij geen antwoord.
Hij moet alleen bevestigen dat de uitgedraaide berichten van hem zijn.
Mo879 voelt zich verraden door Marokko.nl. In de anonimiteit heeft hij misschien
harde dingen gezegd, maar dat hij Mohammed B. zou zijn? Hij heeft zijn spullen nog steeds niet terug als we met hem spreken in juli 2005. Er is ook geen klacht tegen hem ingediend. ‘Elke keer denk ik dat ik de spullen vandaag terugkrijg, maar nee.”

Bron: http://www.burojansen.nl/

De aanvallen op Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali en hun verdediging van westerse waarden.

René Marres was universitair docent in filosofie en moderne Nederlandse letterkunde en heeft op beide gebieden gepubliceerd. Ook schreef hij een boek over Frederik Weinreb, verzetsman en groot schrijver.
In dit nieuwe, even belangrijke als scherpe boek is de herziene versie van het eerdere pamflet DE AANVALLEN OP PIM FORTUYN EN AYAAN HIRSI ALI EN HUN VERDEDIGING VAN WESTERSE WAARDEN opgenomen. Marres gaat nu in de vorm van exemplarische columns uitgebreid in tegen geleerden en columnisten die Hirsi Ali en Afshin Ellian met smaad overlaadden en belasterden of die barbaarse zeden, zoals de slavernij van de vrouw, verdedigden. Hij ontmaskert het discours van de multiculturele mandarijnenkaste.
Hij verdedigt opnieuw twee politici, waarvan de eerste vermoord is, wegens valse beschuldigingen van racisme en tirannie, en de andere naar het buitenland verbannen. Hij betoogt dat kritiek op een godsdienst of cultuur iets heel anders dan racisme is en soms onmisbaar. Wat Pim Fortuyn tegen de zeden van de orthodoxe islamcultuur en het politieke islamisme inbracht was gerechtvaardigd en is dan ook door anderen overgenomen. Zoiets geldt ook voor publiciste en politica Ayaan Hirsi Ali, die zich in het bijzonder inzet voor de vrijheid van de islamitische vrouw. Toch is er ook tegen haar een hetze gevoerd. Marres analyseert dit en zet het recht. Hij verdedigt de bedreigde vrijheid van meningsuiting.

Paperback
Auteur: René Marres

112 pagina’s | Uitgeverij Aspekt B.V. | oktober 2006

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De auteur, voormalig universitair docent filosofie en moderne Nederlandse letterkunde, publiceerde eerder ‘De aanvallen op Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali’ (2005)*. In deze tweede, grondig herziene en sterk uitgebreide editie onder een iets andere titel geeft hij een vrijwel compleet beeld van wat columnisten in Nederlandse kranten over deze politici schreven en meer in het bijzonder hun mening over de islam en het tolereren van de maatschappelijke consequenties daarvan. Hij doet dit in een scherp, hier en daar bijna lucide en goed leesbaar betoog waarbij hij blijk geeft van grote belezenheid. Daarnaast schrijft hij zelf een aantal columnachtige stukken als antwoord op wat columnschrijvers schreven over racisme, Ayaan en Pim Fortuyn. Een heldere kritiek op die aspecten van een cultuur die strijdig zijn met de westerse waarden en die westerse waarden ook wil aanvallen. Daarnaast is het boek een kritiek op columnschrijvers die dat gevaar niet willen onderkennen of bagatelliseren.

(NBD|Biblion recensie, Drs. H.H.M. Meyer)

Is het wel zo beroerd gesteld met Nederland als veel intellectuelen en opinieleiders beweren? Maarten van Rossem demonstreert nuchter en realistisch dat al die somberheid niet terecht is. In het essay ‘Typisch Nederland’, waarin de culturele en historische eigenaardigheden van ons vaderland aan de orde komen, laat hij overtuigend zien dat Nederland in vergelijkend perspectief misschien niet het beste land ter wereld is, maar wel met de beste landen mee kan komen.

In de columns die hij de afgelopen twee jaar over Nederland schreef, houdt hij kritisch afstand van de nationale depressie die de media, het kabinet en de spraakmakende gemeente Nederland hebben aangepraat. Van de plotselinge aandacht voor onze ‘historische identiteit’, die ook voortkomt uit de nationale neerslachtigheid, moet Van Rossem niets hebben.

Teneinde ons kleine leed maximaal te relativeren schrijft hij in dit boek ook over aard en structuur van de wereldgeschiedenis, een onderwerp dat de laatste jaren steeds meer in de mode is geraakt. Daarmee contrasteert het opstel over zijn eigen ‘leesgeschiedenis’, die begint met Suizebol en Bijdepink en eindigt met de Bekentenissen van Zeno. Hij besluit met een beschouwing over de komende honderd jaar, waarin duidelijk wordt dat pessimisme even onzinnig is als optimisme.

• Auteur: Maarten van Rossem (2005)
• Genre: Geschiedenis
• ISBN: 9789046800232
• NUR: 686
• Aantal pagina’s: 224

Nederland is in de ban van terrorisme. Sinds 9/11 en de moord op Theo van Gogh zijn het actuele dreigingsniveau en de vraag of ons land wel goed is voorbereid, vrijwel elke dag in het nieuws. Tegelijkertijd is er kritiek op de Nederlandse overheid omdat heldere informatie uitblijft. Terrorisme in Nederland laat zien hoe het ervoor staat, waar de dreiging vandaan komt, en wat we ertegen kunnen doen. Aan de hand van gesprekken met en artikelen van topfunctionarissen die dagelijks met het onderwerp te maken hebben, geeft het een goed inzicht in deze complexe problematiek. (lees verder…)

ALS JE SOLLICITEERT NAAR EEN ZOGENAAMDE ‘vertrouwensfunctie’, mag de politie, de marechaussee of de AIVD je doopcel lichten.

Screenen heet dat in de volksmond.

Vertrouwensfuncties zijn baantjes waarbij je de staat schade zou kunnen berokkenen. Bijvoorbeeld door geheimen te verklappen, of je baan te misbruiken.
Piloten worden bijvoorbeeld gescreend. Niemand wil natuurlijk dat een piloot zijn vliegtuig in de Rembrandtoren parkeert. Vertrouwensfuncties zijn dan ook te vinden bij de overheid, het leger, de politie, de luchtvaart en sommige belangrijke bedrijfstakken, zoals energiebedrijven. Als je wordt gescreend gaat de politie of de AIVD na of je een strafblad hebt, of je wel eens op een andere manier met de politie in aanraking bent gekomen, of je ‘foute’ vrienden hebt, of dat je misschien gechanteerd kunt worden omdat je bijvoorbeeld gokschulden hebt.
Sommige werkgevers laten hun personeel ook door privé-detectives screenen. Zij kunnen dan eisen dat je inzicht geeft in je bankrekeningen, schulden, hypotheken en andere persoonlijke gegevens.
Sinds 11 september 2001 is het aantal vertrouwensfuncties drastisch gestegen, van 57.000 in 2000 tot 74.000 in 2004. Het aantal screenings dat in 2004 werd uitgevoerd was 44.500. Op zichzelf is het niet gek dat de overheid bij bepaalde functies wil weten of iemand wel te vertrouwen is. Maar de grote vraag is of de veiligheidsonderzoeken wel goed worden uitgevoerd en of niet te veel functies als ‘vertrouwelijk’ worden gezien.

Neem Petra. Zij werkt op het postsorteerbedrijf op Schiphol. Ze wordt plotseling ontslagen nadat ze is gescreend door de Marechaussee. Of neem Evelien. Ze begeleidt passagiers op de luchthaven en heeft een pasje waarmee ze overal op Schiphol kan komen. Ook zij wordt plotseling ontslagen, nadat ze al drie maanden tot volle tevredenheid van haar werkgever op Schiphol werkt. Ze mocht van de marechaussee zelfs al aan de slag voordat de screening klaar was. Evelien is blond en kreeg nauwelijks lastige vragen toen ze haar pasje bij de marechaussee kwam ophalen. Veel collega’s met een buitenlands uiterlijk werden wel stevig aan de tand gevoeld.
Evelien en Petra vinden het werk leuk. Maar blijkbaar ziet de overheid ze plotseling als potentiële terroristen. Zijn ze dat ook? Misschien zijn het niet doorsnee vrouwen. Allebei zijn ze actief in actiegroepen ter ondersteuning van politieke gevangenen in Spanje, vluchtelingen, kraken en antiracisme. Zijn zij dan een potentieel gevaar voor de samenleving? Zij willen gewoon een leuke baan.
Na hun ontslag zijn beide vrouwen in beroep gegaan tegen de uitkomst van het veiligheidsonderzoek. Bij een beroep moet je voorkomen in Den Haag voor een groep ‘wijze’ mannen, die wat vragen stellen en jij mag je verhaal houden. Vervolgens moet je buiten wachten omdat de heren nog een geheim rapport van de AIVD over jou gaan bespreken, waar je niet bij mag zijn. Alles blijft geheim. Dan wordt er besloten of je beroep gegrond is of niet.

Drie keer raden wat de uitkomst is?