De Buitenparlementaire Oppositie

In het Historisch Nieuwsblad wijst politiek historicus Gjalt Zondergeld erop dat de Nederlandse nazi-aanhangers van de NSB een meeuw in hun logo gebruikten, net als de PVV. Ook de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB) gebruikte de meeuw in de jaren dertig en veertig als teken van vrijheid en nationale saamhorigheid.

Zondergeld vindt de gelijkenis tussen de meeuwen van de PVV en de NSB treffend. Hij wijst op een poster uit 1941, waar net als bij het PVV-logo de meeuw is geplaatst naast het woord ‘vrijheid’ Zondergeld opde website van het Historisch Nieuwsblad: “De meeuw kent een traditie als vrijheidssymbool, zoals de duif een symbool is van vrede. Daarnaast roept de meeuw nationale gevoelens op, omdat hij in dit land aan zee veel voorkomt. Dat zie je bij de NSB, maar ook bij de PVV, waar de meeuw zelfs een rood-wit-blauwe verendek heeft gekregen. Voor een partij die vrijheid en nationalisme hoog in het vaandel heeft, is de meeuw een logisch gekozen symbool. Maar wel één, die door de geschiedenis besmet is. Tenzij de PVV graag wil lijken op de NSB, vind ik het heel dom om voor de meeuw als logo te kiezen.” De NSB gebruikte de meeuw niet alleen op propagandaposters, maar ook als hét symbool van haar jeugdafdeling, de Jeugdstorm. Die voerde de meeuw op vlaggen, uniforms en drukwerk. Het tijdschrift van de Jeugdstorm heette De Stormmeeuw.

Wilders is boos over het artikel en zegt niets te maken te willen hebben met ‘foute clubs als de NSB’. Hij noemt in De Pers de vergelijking tussen het PVV-logo en dat van de NSB ‘het werk van een zieke geest’.

De PVV-voorman zegt dat hij geen rekening kan houden met iedere foute club uit de wereldgeschiedenis die ooit een symbool heeft gebruikt.

De aanvallen op Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali en hun verdediging van westerse waarden.

René Marres was universitair docent in filosofie en moderne Nederlandse letterkunde en heeft op beide gebieden gepubliceerd. Ook schreef hij een boek over Frederik Weinreb, verzetsman en groot schrijver.
In dit nieuwe, even belangrijke als scherpe boek is de herziene versie van het eerdere pamflet DE AANVALLEN OP PIM FORTUYN EN AYAAN HIRSI ALI EN HUN VERDEDIGING VAN WESTERSE WAARDEN opgenomen. Marres gaat nu in de vorm van exemplarische columns uitgebreid in tegen geleerden en columnisten die Hirsi Ali en Afshin Ellian met smaad overlaadden en belasterden of die barbaarse zeden, zoals de slavernij van de vrouw, verdedigden. Hij ontmaskert het discours van de multiculturele mandarijnenkaste.
Hij verdedigt opnieuw twee politici, waarvan de eerste vermoord is, wegens valse beschuldigingen van racisme en tirannie, en de andere naar het buitenland verbannen. Hij betoogt dat kritiek op een godsdienst of cultuur iets heel anders dan racisme is en soms onmisbaar. Wat Pim Fortuyn tegen de zeden van de orthodoxe islamcultuur en het politieke islamisme inbracht was gerechtvaardigd en is dan ook door anderen overgenomen. Zoiets geldt ook voor publiciste en politica Ayaan Hirsi Ali, die zich in het bijzonder inzet voor de vrijheid van de islamitische vrouw. Toch is er ook tegen haar een hetze gevoerd. Marres analyseert dit en zet het recht. Hij verdedigt de bedreigde vrijheid van meningsuiting.

Paperback
Auteur: René Marres

112 pagina’s | Uitgeverij Aspekt B.V. | oktober 2006

Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
De auteur, voormalig universitair docent filosofie en moderne Nederlandse letterkunde, publiceerde eerder ‘De aanvallen op Pim Fortuyn en Ayaan Hirsi Ali’ (2005)*. In deze tweede, grondig herziene en sterk uitgebreide editie onder een iets andere titel geeft hij een vrijwel compleet beeld van wat columnisten in Nederlandse kranten over deze politici schreven en meer in het bijzonder hun mening over de islam en het tolereren van de maatschappelijke consequenties daarvan. Hij doet dit in een scherp, hier en daar bijna lucide en goed leesbaar betoog waarbij hij blijk geeft van grote belezenheid. Daarnaast schrijft hij zelf een aantal columnachtige stukken als antwoord op wat columnschrijvers schreven over racisme, Ayaan en Pim Fortuyn. Een heldere kritiek op die aspecten van een cultuur die strijdig zijn met de westerse waarden en die westerse waarden ook wil aanvallen. Daarnaast is het boek een kritiek op columnschrijvers die dat gevaar niet willen onderkennen of bagatelliseren.

(NBD|Biblion recensie, Drs. H.H.M. Meyer)