De Buitenparlementaire Oppositie

Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn de Verenigde Staten het machtigste land ter wereld. Amerikanen hebben daardoor regelmatig last van zelfoverschatting, soms met ellendige gevolgen. Vreemd genoeg worden ze vrijwel even vaak geteisterd door redeloze angstaanvallen. Paranoia dreef hen tot een absurde bewapeningswedloop. President Bush en zijn medewerkers hebben acht jaar oorlog gevoerd tegen een ‘mondiaal terrorisme’ dat helemaal niet bestaat. Zonder twijfel zijn de Verenigde Staten de enige echt gevaarlijke vijand van de Verenigde Staten.

Welke andere natie had immers de Verenigde Staten zo’n immense schade kunnen berokkenen als de Amerikaanse regeringspolitiek tussen 2001 en 2009? Nu is de vraag of de koele pragmaticus Barack Obama zijn vaderland kan bevrijden uit de koortsdroom van George Bush en zijn duistere leidsman Dick Cheney. Nog belangrijker wellicht is de vraag of Obama de grote, structurele hervormingen die hij heeft aangekondigd kan realiseren. Over deze kwesties en tal van andere Amerikaanse zaken die er niets mee te maken hebben gaat In Amerika.

Maarten van Rossem is bijzonder hoogleraar aan de Universiteit Utrecht. Hij houdt regelmatig lezingen voor een algemeen publiek. Van hem zijn verschenen: De Verenigde Staten in de twintigste eeuw, Amerika – Voor en tegen, Heeft geschiedenis nut?, De Tweede Wereldoorlog in 28.215 woorden, De wereld volgens Maarten van Rossem, Drie oorlogen en de audio-cd’s Een hoorcollege moderne geschiedenis van de V.S., Hitler en de Koude Oorlog.

Titel: in amerika
Auteur: rossem, m. van
ISBN 10: 904680643X
ISBN 13: 9789046806432
Uitgever: Nieuw Amsterdam
Taal: Nederlands
Genre: Geschiedenis/Politiek

Volgens de cijfers van Maurice de Hond staat de PVV van Wilders op dit moment op kop in de peilingen en zou deze partij, wanneer er nu verkiezingen zouden worden gehouden, ongeveer 27 zetels behalen. 27 zetels betekent dat ongeveer 18% of ruwweg één op de vijf Nederlanders op de partij van Wilders denkt te stemmen.

Verkiezingen op dit moment zouden, wanneer deze getallen kloppen, in ieder geval een totale formatiechaos veroorzaken.  Elke coalitie zal al uit minimaal 4 partijen moeten bestaan, aangezien de drie grootsten samen (PVV/CDA/PvdA) slechts 74 zetels behalen. Een werkbare coalitie met een enigszins herkenbare signatuur (of dat nu links/rechts/liberaal/sociaal of anders heet) is helemaal nauwelijks maakbaar. Ja, een coalitie PVV/CDA/D66/VVD met 89 zetels zou kunnen, maar ik kan me niet voorstellen dat D66 met PVV in één kabinet wil. Een coalitie CDA/PvdA/D66/GL met 77 zetels zou ook kunnen, maar is haast even onwerkbaar en kent een zeer smalle basis.

Al met al heeft deze electorale spaghetti mij verleid om mij eens te verdiepen in de partij PVV. Eén van de eerste dingen die opvalt is dat het hier niet om een vereniging met leden gaat zoals bij zowat alle overige politieke partijen, maar om een stichting rondom de persoon Geert Wilders. Een organisatie dus die geen gereguleerde inbreng van leden kent. Het tweede wat in ieder geval mij opvalt is het ontbreken van een financieel economische paragraaf. Er is een visie met negen hoofdpunten(belastingverlaging t/m dierenwelzijn), maar nergens is te vinden op welke manier de, soms best goede plannen, gefinancierd gaan worden. Ja er worden wat zaken genoemd als bezuinigingen op ambtenaren en wegsnijden van bureaucratie, maar wanneer ik de extra’s zo eens optel (o.a. 16 miljard belastingverlaging, 1 miljard extra AOW, extra geld zorg/onderwijs/agenten, 1 miljard benzineaccijns, hypotheekaftrek gehandhaafd, naar schatting minimaal 50% meer voor criminaliteitsbestrijding, meer voor onderwijs vanwege kleinere scholen, veel extra geld voor verpleeghuizen en ouderen, investeren in wegen) dan moeten daar nogal wat extra rijksinkomsten of immense besparingen elders tegenover staan. Wat ook ontbreekt is een echte sociale paragraaf. Ja er wordt wat gezegd over ouderen en over ‘werken voor een uitkering’, maar echte informatie is niet te vinden. Wat mij tenslotte na het nalezen van de informatie op de PVV website het meest bijbleef was een gevoel van vervreemding. Vervreemding van deze beweging of de persoon Wilders met de realiteit van de hedendaagse internationale samenleving. Ja er zijn problemen met bepaalde minderheden en wie weet misschien deugt de islam wel niet. Echter we leven niet meer in de jaren 50 en we kunnen daar ook niet naar terug. Het is een illusie te denken dat we grote groepen ontspoorde 2de of 3de generatie allochtonen kunnen terugsturen, zelfs wanneer een  meerderheid van de bevolking dat zou willen. Het is tevens een illusie dat wij als land onze welvarendheid zelfs maar een beetje op niveau zouden kunnen houden zonder internationale samenwerkingsverbanden als de Europese Gemeenschap.  Dreigen met uittreding is dus een lachwekkende overweging.

De PVV zal nooit mijn partij worden, daarvoor straalt ze in mijn ogen teveel angst, achterdocht en eng nationalisme uit. Echter voordat ik een partij als het PVV als serieuze kandidaat zou willen beschouwen mee samen te werken zou ik toch graag bovengenoemde punten verhelderd dan wel aangepast zien. Ik gruwel sowieso van alle overige vormen van persoonsverheerlijking en zou niet graag zien dat partijen van mijn keuze met een organisatie die op deze manier is vormgegeven samenwerkt.

Het enige wat ik tot slot hoop, is dat die 18% die serieus overweegt op de PVV te stemmen vergelijkbare vragen stelt en probeert zichzelf objectief van achtergrondinformatie te voorzien.

Der Baader Meinhof Komplex

Berlijn 1967. Door Amerikaanse anti-oorlog bewegingen geïnspireerde studenten gaan de straat op om te protesteren tijdens het bezoek van de Iraanse Sjah. Het protest wordt echter neergeslagen door de agenten van de Sjah en heeft ingrijpende gevolgen. Vanuit haar huiskamer volgt Ulrike Meinhof (Martina Gedeck) de ontwikkelingen en besluit dat er iets moet gebeuren. Ze komt in contact met de extremistische Andreas Baader (Moritz Bleibtreu) en beide vormen vanaf dat moment de ‘Rote Armee Fraktion’.

De film uit 2008

Duitsland / Frankrijk / Tsjechië
Drama / Misdaad
150 minuten

geregisseerd door Uli Edel
met Martina Gedeck, Moritz Bleibtreu en Johanna Wokalek

Duitsland, 1970. Bomaanslagen, het dreigende terrorisme en angst bedreigen de grondvesten van de jonge Duitse democratie. De geradicaliseerde Nazi-kinderen, geleid door Andreas Baader, Ulrike Meinhof en Gudrun Ensslin strijden een gewelddadige oorlog tegen het nieuwe fascisme: het Amerikaanse imperialisme, gesteund door de Duitse formatie. Baader, Meinhof en Ensslin vormen der Rote Armee Fraktion (RAF), met als doel het creëren van een meer menselijke samenleving. Bij het nastreven van hun ideal… (lees verder…)

Minister Ernst Hirsch Ballin wil een ander woord voor allochtoon, omdat allochtoon een negatief beladen woord zou zijn.

Nu heeft de organisatie Inspiratie voor Integratie (IVI) een nieuw woord gevonden dat een stuk positiever zou zijn, namelijk bicultureel.
Het woord bicultureel drukt een zekere trots uit. Vroeger heette het gastarbeider, medelander, nieuwe Nederlander of allochtoon. Bicultureel is de eerste term die uitdrukt dat twee culturen meer is dan één!”

Deze naamsverandering zou precies passen in het positivisme – strategie van dit kabinet.
Achterstandswijken noemen we tegenwoordig prachtwijken en criminele Marokkanen noemen we kansjeugd en zo klinkt het allemaal al een stuk positiever.
Niet dat de problemen daarmee verdwijnen, maar het klinkt gewoon beter.
Je noemt een drol een gebakje en ineens stinkt het ding niet meer.

Het woord allochtoon veranderen in bi-cultureel is gewoon ouderwets christelijk paternalisme.
Het kabinet, met Hirsch Ballin voorop, zegt hiermee dat een allochtoon minder is dan een autochtoon, anders had hij ook een ander woord voor autochtoon willen hebben.

De Rote Armee Fraktion (RAF) wilde in april 1977 in Amsterdam een aanslag plegen op een bijeenkomst van socialistische leiders.

De Socialistische Internationale kwam 16 en 17 april bijeen in het Marriott-hotel. Hoogstwaarschijnlijk had de RAF het gemunt op de Duitse bondskanselier Willy Brandt. De aanslag werd door de RAF afgeblazen doordat een alerte keukenhulp de BVD en de politie inlichtte. Dit blijkt vanavond in NOVA.

De aanslag van de RAF staat vermeld in vertrouwelijke stukken in de archieven van de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken. Ze staan afgedrukt in het boek “Niet Bang Om Te Sterven, dertig jaar terrorisme in Nederland” van NOVA-verslaggever Siem Eikelenboom. (lees verder…)

‘Ik ben geen marxist’, verklaarde Karl Marx ooit. Maar pas met het einde van het communisme is Marx bevrijd van de loden last van het marxisme, die zijn zelfbenoemde volgelingen in de loop van de afgelopen eeuw op zijn schouders hadden gestapeld en die hem meer en meer aan het oog onttrok. De oorspronkelijke Marx wordt zichtbaar in deze bloemlezing waarin enkele van zijn belangrijkste teksten, gedeeltelijk in nieuwe vertaling, bijeen zijn gebracht. Daarnaast blijken de inzichten die hij biedt over de verbanden tussen politiek en geweld enerzijds en markt en economie anderzijds, allerminst gedateerd te zijn, en is zijn perspectief op de wereldmarkt en op wat tegenwoordig mondialisering heet even profetisch als actueel,.

Auteur: Karl Marx & Tromp, K.
Paperback
285 pagina’s | Bert Bakker | augustus 2006

In sneltreinvaart en in een aanstekelijke stijl geeft Jos Houtsma de lezer een ook vandaag de dag nog relevante blik in het brein van de activist die heilig overtuigd is van het eigen gelijk.

De belevingswereld van Duitse radicale idealisten interesseerde mij vooral omdat ik denk dat die overeenkomsten heeft met de belevingswereld van de radicale moslimterroristen van tegenwoordig. Ook daar zullen mensen tussen zitten die buiten de maatschappij vallen of zich op de rand tussen de maatschappij en de criminaliteit bevinden. Ook daar heb je fanatici en idealisten en geweldsverslaafden. Ook daar loopt het uit de hand. De personages in deze roman waren al snel levensecht en hoewel het prachtige plot zich pas aan het einde van het boek ineens ontvouwde, nestelden de hoofdpersonen zich al meteen in mijn hoofd en bleef ik nieuwsgierig hoe het hen verging. Je kunt je afvragen in hoeverre de auteur de sfeer van het radicalisme in de jaren zeventig getroffen heeft. Was hij zelf één van deze idealisten of juist niet? Hoe objectief is zijn schets? In ieder geval vond ik dit boek zeer de moeite waard. Ik vind het een genoegen om de indruk van de auteur te lezen van deze periode en deze mensen, ongeacht het waarheidsgehalte daarvan. Misschien zullen sommigen hier wel moeite mee hebben (Zo niet, lees dan ook eens “De Autobiografie van Stalin”, door Richard Lourie). Een boek om over na te denken en te bespreken!

In EEN TEVREDEN NATIE wordt een beeld geschetst van Nederland vanaf 1945 tot nu.

Daarbij wordt aandacht besteed aan alle facetten van het leven: de politieke ontwikkelingen maar ook ontspanning en vrije tijd komen aan bod.

Tegenover religie staat de ontwikkeling van radio en televisie en naast de opbouw van de verzorgingsstaat wordt de ontwikkeling van het gezin behandeld.

Ten slotte wordt uitvoerig ingegaan op onderwerpen als mode, muziek en woninginrichting.

Auteurs: Maarten van Rossem, E. Jonker, L. Kooijmans
SBN10: 9051213832
ISBN13: 9789051213836

Jaar: 1993