De Buitenparlementaire Oppositie

Heerlijk, want van af nu heb ik geen gezeik meer over…
auto’s, energie, geld, goede doelen, horoscopen, kranten, tijdschriften, loterijen, telecommunicatie, computers, thuiswinkelen, postordering, muziek, boeken enzovoorts.

Nee, dat gezeik, en dan vaak nog onder het eten ook. Ik heb bij www.infofilter alles aangeklikt. En als het goed is komt niemand er meer door. Ik ben verlost van die zeikende telefoon-secreten. Gelukkig ben ik zelf direct genoeg en heeft niemand me nog nooit wat weten aan te lullen maar de irritatie blijft wel altijd…

Dus, allemaal je filter aanzetten, dan ben jij ook af van het gezeur. En willen we er echt vanaf allemaal, zet het dan allemaal vandaag of morgen ook op je weblog. Als webloggers hebben we echt wel macht en die moeten we gebruiken tegen deze telefoonterreurgroeperingen (wat een mooi scrabbelwoord  is dat weer).

“Dat doen ze toch allang, Toch heeft een select groepje een nieuw initiatief gestart. Hier kan je een petitie tekenen voor meer openbare toiletten voor vrouwen in de stad, want voor mannen staan ze ook overal (?). Waarschijnlijk is het een te grote moeite om even een café of restaurant binnen te lopen, of gewoon eens een uurtje of drie minder lang over een winkelstraat te banjeren…
Blijkbaar willen vrouwen liever wc hokjes midden op de Kalverstraat, de PC Hooft of het Noordplein, zodat ze lekker in het openbaar kunnen poepen en plassen. Ze komen ook graag bij je thuis de boel bevuilen, foto voor de liefhebbers.

Vraag ik me alleen af, welke debiel wacht nou tot het allerallerallerlaatste moment om een wc te zoeken, dat voel je toch een kwartier van te voren al aankomen…   Om maar even met de woorden van onze huisfilosoof te spreken: “Wat een kk-gezeik…”

Waar gaan we nu weer eens over zeiken, het weer lukte niet zo best, hoewel het toch over het algemeen het meest besproken onderwerp is.

Laat maar weten, dan pas ik de header wel aan.

Het komt tegenwoordig steeds vaker voor dat bedrijven voor de consument alleen bereikbaar zijn via een 0900-telefoonnummer. Deze nummers kunnen erg duur zijn, 70 cent per minuut is tegenwoordig niets bijzonders meer. En hoe duurder het bellen van zo’n nummer is, hoe langer het duurt voor u de juiste persoon aan de lijn heeft. Vaak krijgt u, voor u het keuzemenu eerst ook nog eens een reclameverhaaltje van het bedrijf te horen.

Kosten

Zo hangt u tijden aan de telefoon, gedwongen om eerst te luisteren naar de reclame van het bedrijf, daarna komt er een traag keuzemenu, en daarna zijn alle medewerkers in gesprek. Voor je er erg in hebt zijn er tien minuten voorbij, voor eigen rekening, voor 70 cent per minuut of meer.

Klantonvriendelijke gedrag

het wordt hoog tijd om eens tegengas te geven met betrekking tot dit uiterst klantonvriendelijke gedrag. Want als wij als samenleving, accepteren dat een bedrijf dat een fout maakt waardoor de klant genoodzaakt is te bellen, dik verdient aan die klacht via een 0900 nummer dan moeten wij niet verbaasd zijn als wij steeds minder service krijgen, want wij onderwijzen dat wij dit toestaan.

Wij hebben een alternatief voor deze dure 0900-nummers gevonden

Namelijk het originele telefoonnummer van het bedrijf. U belt gewoon het alternatief nummer dat geplaatst is achter het dure 0900 nummer en u heeft meteen contact met het bedrijf of de instelling. Ieder 0900-nummer is gekoppeld aan een gewoon vast nummer. Als u dat vaste nummer belt dan komt u bij het zelfde callcenter terecht. Punt is dat u wel moet weten naar welk nummer een 0900-nummer dan verwijst. (lees verder…)

Hier kun je lekker kankeren over het weer en wat nog maar verder in je opkomt.
Ook kun je hier je EI over andere zaken kwijt.
Maak van je hart geen moordkuil, gooi het in de groep en we maken er een topic over (als je het lief vraagt)
Ook hier geld, alles mag maar de baas beslist, we hebben hier ook een democratie.

Computerhackers hebben een server van een gerespecteerd Brits onderzoeksinstituut over klimaatverandering gekraakt en duizenden privé e-mails van Britse en Amerikaanse topwetenschappers en documenten op internet gezet. Uit de gepubliceerde informatie zou blijken, dat sommige wetenschappers informatie over klimaatverandering hebben gemanipuleerd. Dat meldden Britse en Amerikaanse media.

In een van de e-mails suggereert Phil Jones, directeur van de gerenommeerde afdeling klimaatverandering (CRU) van de universiteit van East Anglia, om een “trucje” te gebruiken om informatie over temperaturen te manipuleren om zo temperatuursdalingen “te verbergen”. Een andere e-mail zou gaan over het manipuleren van kilmaatpublicaties door sceptische wetenschappers, door een panel, dat de informatie controleert, samen te stellen dat bestaat uit wetenschappers “die weten wat ze moeten doen”. Ook wordt gesproken over cijfers die in een VN-rapport “geperst moeten worden”. Jones heeft ontkend dat hij heeft gepoogd informatie te manipuleren.

De CRU houdt veranderingen in temperatuur op de lange termijn bij en speelt een belangrijke rol in het verzamelen van informatie voor rapporten van de Verenigde Naties. (anp/sps)

Op deze pagina mag men zeiken over alles, ik zal de reacties op deze dan ook nooit dichtgooien.

Reden is dat op sommige stukken het onderwerp totaal wordt verlaten en er een hoop zijdelingse discussies ontstaan, op zich niet erg, maar wel onduidelijk.

In Amsterdam werd in januari 1991 bekendgemaakt dat Lex Hester, vaste medewerker van de linkse boekhandel Het Fort van Sjakoo, een lange carrière in dienst van de PID en de anti-terrorismeafdeling van de CRI, de Bijzondere Zaken Centrale (BZC) doorlopen had. Hester was onder meer een groot verzamelaar van literatuur van en over `gewapende groepen’. Zijn archief was legendarisch. De laatste jaren gaf hij ook een heftig blaadje uit, Het Info, dat vertaalde persverklaringen van verzetsgroepen publiceerde. De uitgave werd geheel bekostigd door zijn werkgever. Hester had goede contacten met het kleine scenetje van RAF-aanhangers in Nederland en – naar later bleek – radicale groepen in andere landen. Ook `Kamphuis’ onthulde aan een journalist dat hij in zijn politieke periode doorgedrongen was tot de harde kern van de RAF. Beide hebben veel meer gedaan dan alleen infiltreren. Tijd om eens na te gaan wat er waar is van de wilde verhalen dat het `terrorisme’ in Europa, en misschien ook in Nederland, onvermoede roergangers heeft gehad.(2)

Bruine brigades?

(Een populaire grap in Italië: Een opgewonden bode rent bij minister-president Andreotti naar binnen: “Meneer de premier, Aldo Moro is zojuist ontvoerd!” Andreotti: “Wat, is het nu al negen uur?”)
Vooral uit Italië kwamen met grote regelmaat geruchten over terroristisch dubbelspel. Met name de bloedig verlopen ontvoering van de christendemocratische leider Aldo Moro in 1978, bracht velen aan het twijfelen over de linkse signatuur van de Rode Brigades. Theoretisch was de ontvoering midden in Rome voor een linkse club al gekkenwerk maar er waren ook geruchten over bewijzen… Hoe kwam bijvoorbeeld een fotokopieermachine, die aantoonbaar in het bezit van de geheime dienst SID geweest was, bij de Brigades om hun pamfletten mee te reproduceren? Waarom kreeg (naar later pas bleek) de speciale onderzoeksrechter voor de ontvoering geen middelen om te werken en werd er niet binnengevallen op de plek waar Moro vastgehouden werd terwijl ze daar aanwijzingen voor hadden? En wat te denken van de aanwijzingen dat een deel van de kogels die bij de ontvoering afgevuurd werden (die vijf lijfwachten het leven kostten), zou stammen uit speciale militaire opslagplaatsen?
In een opzienbarende documentaire van de BBC (uitgezonden op 10 juni 1992) zit Alberto Franceschini, een van de oprichters van de Rode Brigades, in zijn gevangeniscel te piekeren. Hij uit vertwijfeld het vermoeden dat zijn organisatie op de een of andere manier gemanipuleerd werd. Hij vertelt dat hij graag wil weten wie dat was, “wie hem gebruikt heeft”, wie zijn leven kapotgemaakt heeft. Een van de belangrijkste leden van de Brigades die bij de ontvoering betrokken was, Morucci, zou volgens dezelfde uitzending na de ontvoering gepakt zijn met een notitieboekje vol telefoonnummers van geheime diensten.
Los van al deze duistere feitjes past een komplottheorie in Italië goed in een strategie die daar bij extreem-rechts was ontdekt: de `strategie van de spanning’. Deze strategie werd in uitgewerkte vorm aangetroffen in de kantoren van Aginter Press in Portugal. Toen dat bij de Anjerrevolutie in 1974 werd opgerold, bleek het een internationaal knooppunt van `spanningsstrategen’ te zijn. Deze hadden een plan ontwikkeld om de bevolking en politici door obscure moordpartijen en aanslagen dusdanig onzeker te maken dat ze een duidelijke keuze tegen linkse experimenten zouden maken en vóór een autoritaire militaristische staat. Fascistische commando’s waren daarbij bereid om voor de terreur te zorgen maar deze moest – om meerdere redenen – afgewisseld worden door (op het oog) linkse terroristische acties. De `linkse’ terreur kon geënsceneerd worden, met het gevaar dat dat ontdekt werd en zou terugslaan op de opdrachtgevers. Een andere optie was om het geweld over te laten aan authentieke linkse groepen die door infiltratie (of andere vormen van manipulatie) `gestuurd’ werden.